Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

2011 ,μια αμφιλεγόμενη χρονιά

από Σοφία Λιάνη


2011…Xρονιά αμφιλεγόμενη, μυστήρια, γεμάτη από κρυμμένα μυστικά και επώδυνες εκπλήξεις λένε….. Και το φως τι κάνει; Η μέρα που ξημερώνει και αφήνει ευκαιρίες για να αγκαλιάσεις αυτά που αγαπάς, να χωθείς στα όνειρά σου και να τα πραγματοποιήσεις, παρέα με ξωτικά ,αγγέλους, μάγισσες, δαίμονες, θύελλες και μελωδία. Μια μελωδία που θα εναλλάσσεται με την παραπονιάρικο ήχο της Jazz και το θρίαμβο που σκορπίζουν αλαζονικά οι νότες στη Συμφωνία του Νέου κόσμου του Dvorjak.

Ξεπουλάνε τη χώρα μας, καταπατάνε τον πολιτισμό μας, ματώνουνε την καρδιά μας δοσίλογοι και εφιάλτες, παγώνουν το χαμόγελο στο πρόσωπο, σκοτώνουν τους μύες της έκφρασης και αφήνουν ένα άχρωμο μειδίαμα στα χείλη μας.

Και εμείς, εγώ, εσύ, στρατιωτάκια αναλώσιμα σε κάποιο παιχνίδι επιτηδείων δράκων, σχολιάζουμε παροδικά τα γεγονότα και συνεχίζουμε μέχρι να έρθει ένας τεράστιος μετεωρίτης με φόρα και συντριβεί πάνω στο κεφάλι μας. Και τότε δεν θα υπάρχει πια φως, τα πρόσωπα θα γίνουν αόρατα, οι ψυχές θα παγώσουν σε ένα θανατηφόρο ρέκβιεμ και με απόγνωση θα διαπιστώσεις ότι η κίνηση μηδενίστηκε και εγκλωβίστηκες σε μια άγνωστη απειλή. Δε θα μπορείς να πιάσεις το χέρι αυτών που αγαπάς, να χωθείς στην αγκαλιά τους και να αναγεννηθείς από τη ζέση αυτής της ένωσης, θα προσπαθείς να φωνάξεις, να ουρλιάξεις για να σωθείς από το χάος. Αλλά στο κενό ο ήχος χάνεται μαζί με την ελπίδα. Αιώνια φυλακισμένος σε έναν χώρο με λευκούς τοίχους. Σενάριο τρόμου ή μήπως η επερχόμενη απειλή που πρέπει να εμποδιστεί πάση θυσία;

Και τα μικρά καθημερινά πράγματα θα φαντάζουν σμαραγδένια διαμάντια σε μια χαοτική μαύρη τρύπα.

Το εγώ μονολογεί και σκέφτεται τρομοκρατημένο: Δεν θα μπορώ να κολυμπήσω ξανά στη μεγάλη μου ερωμένη τη θάλασσα, να περπατήσω στα μαγευτικά σοκάκια της άνω πόλης και να αντικρίσω το ηλιοβασίλεμα, να αναπολήσω αγάπες που φύγανε και όνειρα που καταστρατηγήθηκαν. Ούτε την πολυτέλεια της κατάθλιψης και της μιζέριας δεν θα έχω. Συνειδητοποιώ ότι η θλίψη και τα δάκρυα είναι προνόμιο μιας πλούσιας καρδιάς, προσκυνώ το προνόμιο να υγραίνουν τα μάτια σου από κάθε τι που σε αγγίζει και μέσα σ’αυτό τον Αρμαγεδώνα διαπιστώνω αλήθειες που ζούσαν δίπλα μου και εγώ περιφρονούσα γιατί ήταν πολύ απλές για να καταδεχτώ να ασχοληθώ μαζί τους. Δέσμια σε ματαιοδοξίες και παρφουμαρισμένους σκοπούς θα εκλιπαρώ να ξαναδώ το χαμόγελο των παιδιών μου, τη ζεστασιά από το βλέμμα των φίλων μου, ένα άγγιγμά τους και μια ζεστή, σφιχτή αγκαλιά που κλείνει μέσα της όλη τη σοφία του κόσμου, την ποίηση και τη μουσική που ύμνησε με μια περήφανη συστολή τη ζωή, το χαμόγελο που γιγαντώνεται σε γέλιο και απογειώνεται πανεύκολα, διαπερνάει τα γήινα σύνορα και διασκορπίζεται στο σύμπαν, αιχμαλωτίζοντας όλους τους γαλαξίες και τα νεογέννητα αστέρια. Εκτός και αν…………. .

Το εσύ χάνεται στις δικές του σκέψεις και φόβους!!! Το εγώ και το εσύ, παραμερίζοντας το κράτος του πανικού, την πρώτη επίπλαστη αλλά κυρίαρχη εντύπωση στο συναίσθημα, μπορούν να γίνουν παντοδύναμα. Να κάνουνε γιουρούσι στη δεδομένη κατάσταση όχι σαν θαυματοποιοί ή αλχημιστές, αλλά διαλέγοντας το σωστό μονοπάτι, κουβαλώντας τα σωστά όπλα.

Θα νικήσουμε τα τέρατα, οφείλουμε να τα νικήσουμε. Μία είναι η ιερή λύση που θα δείξει το μονοπάτι της σωτηρίας, της προσωπικής λύτρωσης. Κρύβεται στη λέξη “αγάπη” και έχει άπειρους συνδυασμούς να προτείνει για να διώξει τον υποτιθέμενο μετεωρίτη. Γιατί από μια πτώση δεν άρχισαν όλα, ή μάλλον από μια κατάπτωση που κατέληξε σε έκπτωση και σε τελικό ξεπούλημα των αξιών;

Και ερχόμαστε στο εμείς. Εμείς όλοι, ένας μυθικός στρατός από ζωή και αλήθεια έχουμε τη δύναμη να σπάσουμε κατεστημένα χρόνων, να θεμελιώσουμε τις ανάγκες μας μέσα από χαμένα ιδανικά, να απαιτήσουμε και να διεκδικήσουμε το μέλλον μας διαδηλώνοντας ειρηνικά παρέα με τις μελωδίες των μεγάλων μουσικών που αναστήθηκαν σε τούτο το χώμα. Εμείς θα είμαστε το ανίκητο τάγμα των αθανάτων που θα ξαναφέρουν στο φως αυτό που εκείνοι έθαψαν στο σκοτάδι και μάτωσαν την καρδιά μας, παγώνοντας και κατακρεουργώντας το όνειρο. Εμείς θα φωνάξουμε τόσο δυνατά και η φωνή μας θα τεμαχίσει ότι μας πληγώνει και αιμορραγεί τον τόπο τούτο, τη ζωή μας και θα είμαστε ο ιερός λόχος που θα γυρίσει ειρηνικά το χρόνο στην πανδαισία της κάθαρσης. Και όλοι αυτοί που τόλμησαν να παίξουν με την ελληνική ψυχή, με την παγκόσμια ψυχή θα βυθιστούν σε ασύλληπτα τάρταρα και καμιά διέξοδος διαφυγής δεν θα υπάρξει ξανά για αυτούς.

Πως εμείς θα καταφέρουμε αυτή την κοσμογονία; Θα το βρούμε τον τρόπο αφού σκύψουμε ειλικρινά μέσα μας, πετάξουμε τα ζιζάνια που επωάζουν από την επιρροή τους και προσδιορίσουμε με δύναμη και αυτοπεποίθηση την ανθρώπινη ταυτότητά μας. Αρκεί να βρούμε τη δύναμη να κοιτάξει ο ένας τον άλλο στα μάτια, απλώσει το χέρι του και σχηματίσει αυτή την τεράστια γροθιά που θα κονιορτοποιήσει όλα τα καρκινώματα. Μπορούμε και έχουμε τη δύναμη να γίνουμε οι παντοδύναμοι διώκτες του κακού. Μπορούμε να εξαφανίσουμε το σαράκι που κατατρώει τις σκέψεις μας…….. Να μια καλή σκέψη. Να αρχίσουμε σιγοτραγουδώντας Χατζιδάκι με φόντο το Ιmagine του Johnn Lennon. Είμαστε φορείς ενός ασύλληπτου γονιδίου που μπορεί με έναν μοναδικό τρόπο να συνθλίψει τέρατα και να δημιουργήσει εκεί που οι άλλοι έχουν δεδομένη την ήττα και αρχίζουν την άτακτη φυγή. Η ιστορία μας σε κάθε της σελίδα της καταδεικνύει αυτή την θαυμαστή ικανότητα. 


Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

Όλα είναι σχετικα...

Ναι όλα είναι σχετικά , χαίρω πολύ, αλλά ως ποια έννοια; Αυτό που καταλαβαίνουμε είναι ότι το σύστημα αξιών μας και τα πάντα δηλαδή βασίζονται σε μια συγκριτική κλίμακα των ικανοτήτων/ιδιοτήτων του συνόλου του πληθυσμού. Έτσι επέρχεται και η αξιολόγηση. Λογικό φυσικά αφού δεν υπάρχει σταθερό σημείο αναφοράς στον άνθρωπο. Αναπάντεχα θα κριθείς σε σχέση με τον μέσο όρο και με τα άκρα για να πάρεις και εσύ τη θέση σου στη συγκριτική κλίμακα. Για την ακρίβεια είναι τόσο σχετικά που η ζωή μας εξαρτάται πολύ περισσότερο από το ρεύμα των καιρών και της μάζας απ' όσο θα θέλαμε/ελπίζαμε. Ακόμα και οι επιθυμίες μας και ανάγκες μας προκύπτουν σχετικά γιατί συγκρίνουμε με το τι θα μπορούσαμε να έχουμε-δηλαδή τι έχουν οι πλούσιοι για την κοινωνία μας άνθρωποι. Συγκρίνουμε πάντα με αυτή την προυπάρχουσα από μας συγκριτική κλίμακα και τη διαμορφώνουμε  με τον καιρό. Ως αυτήν την έννοια ο άνθρωπος είναι πολύ εξαρτημένος από αυτήν την κλίμακα και είναι πολύ δύσκολο να θέσει σταθερό σημείο αναφοράς, εφόσον είναι μέρος την κοινωνίας. Είναι σχεδόν αδύνατο να αποδεσμευτείς εκτός και αν αποσχιστείς από την κοινωνία. Φυσικά αυτό δεν είναι κάτι μεμπτό, και είναι ο μόνος τρόπος αξιολόγησης μιας κοινωνίας. Όμως ας μην έχουμε αυταπάτες του στυλ "Δεν με νοιάζει να είμαι πρώτος, εγώ θέλω απλά να είμαι καλός για τον εαυτό μου" Τι θα πει καλος; Θα πει καλύτερος από το μέσο όρο. Άρα θες να είσαι καλύτερος από την μεγαλύτερη μερίδα ανθρώπων, σε όποιο επίπεδο και αν είναι αυτοί. Και αυτό για να μπορείς να καταταχθείς σε αυτήν τη συγκριτική κλίμακα πάνω από τη μέση και να γνωρίσεις αναγνώριση από το κοινωνικό σύνολο. Ουσιαστικά ναι είναι για τον εαυτό μας, εφόσον ο εγωισμός μας επιζεί μόνο με τη σκέψη ότι υπερέχουμε των περισσότερων σε κάποια δεξιότητα και ότι επικροτούμαστε γι' αυτό. 


Ίσως ακούγονται αυτονόητα όλα αυτά περι σχετικότητας αλλά υπάρχουν πολλές όψεις που μπορείς να κάνεις μια σκέψη. Για παράδειγμα σκέφτηκα τούτο το περίεργο μια μέρα. Ξέρετε αυτούς τους ανθρώπους που γεννιούνται χωρίς άκρα, ας πούμε χωρίς πόδια και υποφέρουν και περνάνε πολύ δύσκολες στιγμές; Γιατί υποφέρουν αυτοί οι άνθρωποι; Όχι επειδή είναι γραμμένος κανόνας πουθενά ότι είναι κακό να μην έχεις πόδια. Άλλα επειδή δεν μπορούν να ενσωματωθούν στην κοινωνία. Εφόσον η κοινωνία έχει πόδια, έχει φτιάξει τα πάντα, τον τρόπο που ζει και χειρίζεται καταστάσεις για ανθρώπους με πόδια. Γι' αυτό οι διαφορετικοί άνθρωποι νιώθουν ξεκομμένοι. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ακόμα κι αν είχαμε τις τέλειες εγκαταστάσεις για ατομα χωρίς πόδια ώστε να μην έχουν κανένα πρακτικό πρόβλημα, θα αισθάνονταν πάλι μειονεκτικά στην σύγκριση με το τι θα μπορούσαν να κάνουν , βλέποντας τους άλλους, και τι στερούνται τώρα. Τώρα υποθετικά σε ένα σύμπαν όπου οι άνθρωποι δεν είχαν από φυσικού πόδια, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα γιατί θα βρίσκαμε άλλους τρόπους να επιβιώσουμε και να χτίσουμε την κοινωνία μας και ποτέ σε αυτήν την υποθετική πραγματικότητα δεν θα αισθανόταν κάποιος άσχημα που δεν έχει πόδια. Όπως δεν αισθανόμαστε εμείς άσχημα που δεν έχουμε 4 χέρια. Αν όμως οι άνθρωποι είχαν κανονικά 4 χέρια, ένας άνθρωπος της κοινωνίας μας θα αισθανόταν ανάπηρος και αποκομμένος με μόνο 2 χέρια. 

Το ίδιο συμβαίνει και με τις άλλες ιδιότητες-ταμπέλες της κοινωνίας. Εφόσον οι ανάγκες για επιβίωση πληρούνται, οι χαρακτηρισμοί φτωχός και πλούσιος είναι επίσης σχετικοί μεταξύ τους. Και κάποιοι άνθρωποι νιώθουν την μιζέρια του να είσαι φτωχός και την ευδαιμονία του να είσαι πλούσιος επειδή ακριβώς υπάρχουν άνθρωποι στην άλλη πλευρά του άξονα. (Δεν μιλάω για τους πολύ φτωχούς ανθρώπους που δεν έχουν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες). Σκεφτείτε το εξής: Αν ένας τύπος με 2 σπίτια και 2 αυτοκίνητα ζούσε σε μια κοινωνία που ο μέσος άνθρωπος είχε 5 σπίτια και 5 αυτοκίνητα, θα αισθανόταν πάλι φτωχός και θα απαιτούσε αυτό που έχει ο μέσος όρος τουλάχιστον, γιατί θα αισθανόταν αδικημένος (δηλαδή 5 σπίτια). Γιατί δηλαδή οι περισσότεροι έχουν παραπάνω από ότι εγώ; Άμα αυτός ήταν στην κάτω πλευρά του άξονα, δηλαδή δεν υπήρχαν πολλοί πιο φτωχοί θα έκαναν και επανάσταση έναντι των πιο πλούσιων με τα άπειρα σπίτια, παρόλο που οι βασικές τους ανάγκες θα καλύπτονταν. Όχι εννοείται πως δεν παραλληλίζω τους πραγματικά φτωχούς που επαναστατούν με αυτήν την περίπτωση, απλά θίγω τη φύση του ανθρώπου. Η οποία φύση είναι να ετεροπροσδιορίζεται από το δυνατότερο κοινωνικό ρεύμα και να αξιολογείται με βάση αυτό.