Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Ποιος φοβάται τον νταή



Του Πέτρου Αργυρίου

(περισσότερα για το συγγραφέα και το έργο στο http://agriazwa.blogspot.com/)


Τις παλιές καλές μέρες, πριν έρθουν τα όπλα στα σχολεία, κάθε σχολείο είχε τον νταή του.
Εκείνος θα έκλεβε τις τυρόπιτες, τη σοκολάτα, το χαρτζιλίκι των παιδιών που είχε βάλει στο μάτι.
Και αν δεν έβλεπε αντίσταση από την αρχή, θα το έκανε εξακολουθητικά. Στην τάξη επικρατούσε ομερτά, με το φόβο ότι αν τα παιδιά μιλούσαν, θα δεχόντουσαν αντίποινα.

Κάποια μέρα, η κατάσταση θα έφτανε στο απροχώρητο. Τα παιδιά-θύματα, αντιμέτωπα καθημερινά με την απόγνωση και το φόβο και ενίοτε και το ξύλο καταλάβαιναν ότι δεν πήγαινε άλλο: ή θα αντιμετώπιζαν τον νταή με τον κίνδυνο να φάνε της χρονιάς τους ή θα έχαναν την αξιοπρέπεια τους για πάντα και θα προχωρούσαν σκυφτοί στη ζωή έχοντας πάντα το φόβο του νταή για πάντα χαραγμένο στην ψυχή τους.

Για τα παιδιά που θα διάλεγαν να σταθούν στο ύψος τους, όποιο και αν ήταν αυτό, 110, 120,130 cm, δεν είχε σημασία ποια θα ήταν η επόμενη πρόκληση του νταή. Όπως και ο νταής, ψάχναν για αφορμή. Δεν είχε καμιά απολύτως σημασία αν αυτό που θα τους έκανε ο νταής ήταν χειρότερο από αυτά που τους είχε ήδη κάνει. Ήταν έτοιμα να ξεσπάσουν.

Έτσι και η ελληνική κοινωνία σήμερα. Είναι έτοιμη να ξεσπάσει απέναντι στον νταή της που για τόσο καιρό της κλέβει συντάξεις, της παίρνει τους μισθούς, της έχει βουλιάξει στην ανεργεία, την ανέχεια και το διαρκή φόβο, τους κρατά στην ανασφάλεια για να τους οδηγήσει στην απόγνωση, τους στερεί το μέλλον και την αξιοπρέπεια τους, τους δέρνει στις πορείες. Μέχρι και χημικά από το Ισαρήλ τους ρίχνει. Και το κάνει εξακολουθητικά.

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Κοντα στο ποτάμι

Επειδή δεν υπάρχουν πουθενά στο ιντερνετ οι πλήρης στίχοι αυτού του πολύ ωραίου κομματιού ένιωσα την ανάγκη να το βάλω εδώ. Είχα την τύχη να το μάθω στη χορωδία του δημοτικού.

Κοντα στο ποτάμι

Ανώνυμου , εκδοση του 1530 (!!)
Ελεύθεροι στίχοι: Σταθης Χατζηιωαννίδης

Τραγουδώντας τη χαρά,
με γλυκογάργαρα ασημωμένα νερά,
το ποτάμι ξεκινά στα ψηλά βουνά

Αργοσέρνεται γλυστρά,
πα σε νερόχορτα που κρυφοζούν τρυφερά,
πλημμυρίζοντας δροσιές των πουλιών φτερά

Ρεφραίν
Τ' άστρα τις νυχτιές τις καλαμιές χρυσοφωτίζουνε
δίνοντας φτερα στις ονειροπνοές
Λούλουδα μικρά, που ονειρεύτηκαν τη θάλασσα
πέφτους μιαν αυγή στα θολά νερά

Αχνοσβήνουν τα βουνά,
σαν δαντελοπλεγμένη καταχνιά θολερή
και βουρκώνει η ματιά που δεν θα τα βρει
τ' ασημόνερα κυλούν
και το κελάρισμα γλυκομιλά στις καρδιές
που τη μοναξιά ζητούν, τις ψυχρές βραδιές

Ρεφραίν



Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Ονειρόκοσμος

Στον ονειρόκοσμο πλασμένα
είναι τα φεγγάρια μας
σκεπασμένα με άλικο μανδύα
ασημόχρυσος ιστός τα ενώνει μαζί μας
τα κάνει ένα με τις προσδοκίες μας

Και εγώ τριγυρνώ
στου ονειρόκοσμου την καλντέρα
ψάχνωντας τις φωτιές σου
τις ηφαιστιακές αγκαλιές σου
ένα με την ονειρόλαβα να γίνουμε


Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

Καλοκαιρινή γιορτή

*Γραμμένο ένα ευχάριστο καλοκαίρι*

Φεγγαροφωτισμένο κύμα,
αλόγιστο φεγγάρι
πλέει στο απόμερο ακρογιάλι
όπου η φωνή μου σβήνει,
και παθιασμένα εντείνει
τον έρωτα που κάνει στο γυαλό.
Αλλοπαρμένο άστρο
μιλάει στο μουράγιο
του λέει "κανε κουράγιο,
μη φύγεις σε ποθώ"
Και μες το πανηγύρι
κοιτάω τον ουρανό
του κάνω το χατήρι
και γίνομαι φτερό.
Και αν είναι πια ποτέ να ταξιδέψω
διασχίζοντας αγέρωχα τον ουρανό
του κόρφου σου τη ζέστα θα διαλέξω
και θα 'ρθεις στο δικό μου το χορό!

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011

Είναι κρίμα...


Είναι κρίμα να χαθείς
στης λησμονιάς τον ορμαθό
των σκέψεων και των σκεπτομορφών
που κάνουνε χορό χωρίς εσένα

Και είναι και κρίμα να σε κοιτώ να χάνεσαι
εσυ που ήσουν σαν τον σαρωτικό βοριά
που έσπαζες τα παραθύρια των καρδιών
με αντίσταση μηδαμινή

Δεν είναι όμως διόλου κρίμα
να σε αρπάξω δίπλα μου και να σε κάνω
αγέρι μου, να μου φυσάς τα φύλλα της καρδιάς
και να μου λες τα μυστικά της θάλασσας

Γιατί εσύ δεν χάνεσαι,
εισαι αδιαχωριστο στοιχειο και η ουσια σου μεθυστικη
ελκει τα ομοια της
Γι'αυτο έλκει και μένα,
έλα να γίνουμε ένα,
και θα περάσουμε σε άλλου είδους χορό...

Ένα μαζί μου ήταν γραφτό να γίνεις,
γιατί ανήκουμε μαζί, και εσύ ανήκεις μέσα μου
και μόνο μέσα μου θα βρεις γαλήνη
άμοιρη ψυχή μου αλαργινή

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

Ανοιχτή επιστολή στον ΓΑΠ (με αφορμή την συναίνεση)

Ενός κάποιου Πέτρου Αργυρίου 
 
Στον Γεώργιο Παπανδρέου

Κύριε πρωθυπουργέ. Ζητάτε συναίνεση. Και δεν την βρίσκετε από το πολιτικό σύστημα- πόσο μάλλον από τον ελληνικό λαό. Ίσως τώρα που αποφασίσατε να πορευτείτε «μόνος» σας στις πολιτικές σας επιδιώξεις, ίσως τώρα να είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για εσάς να πάρετε ένα μάθημα για το πώς νιώθει ένας αξιοπρεπής Έλληνας: μόνος και αβοήθητος, φορτωμένος σαν το γαϊδούρι με φορτία που ούτε δικά του είναι ούτε μπορεί να τα σηκώσει.

Κύριε Πρωθυπουργέ, εσείς ούτε μόνος είστε ούτε αβοήθητος. Όσο για την παρομοίωση που χρησιμοποίησα δεν ξέρω αν την συμμερίζεστε. Σαν πρόθυμος Έλληνας πολίτης θα απαντήσω στο κάλεσμα σας και θα σας δώσω αυτό ακριβώς που ζητήσατε: προτάσεις, από όπου και αν αυτές προέρχονται.

Πολιτική Μεταρρύθμιση
  • Α) Άρση της βουλευτικής ασυλίας. Σε μια χώρα που ένας από τους πρόσφατους πρωθυπουργούς τους- δημοσιεύματα είκασαν ότι ήσασταν ΕΣΕΙΣ- τη χαρακτήρισε ως διεφθαρμένη, σε μια χώρα γεμάτη από ατιμώρητα οικονομικά σκάνδαλα, μια τέτοια πρόταση θα έπρεπε να θεωρείται εύλογη.

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Φωτορεπορταζ από αγανακτισμένους στο Λευκό Πύργο


αγανακτισμένοι στον λευκο πυργο θεσσαλονικη 

Στις 25 Μαϊου είχε ήδη διαδοθεί με ταχείς ρυθμούς το κίνημα των αγανακτισμένων μέσω του μέσου κοινωνικής δικτύωσης facebook. Αντίστοιχο με το ισπανικό θα διαδήλωνε ειρηνικά σε πολλές πόλεις της Ελλάδας για να αλλάξει η τωρινή κατάσταση. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ο μέσος Έλληνας πολίτης και όχι κάποιοι συνδικαλιστές, έγινε ένα και έβαλε στην άκρη τις διαφορές του. Οι καχύποπτοι πολλοί, οι μηδενιστές ακόμη περισσότεροι, αλλά ίσως αν αυτοί οι άνθρωποι πήγαιναν να ρίξουν μια ματιά, και έβλεπαν τις όμορφες εικόνες που είδα και εγώ να άλλαζαν κάπως τη γνώμη τους. Γιατί άσχετα με το κίνητρο αυτής της πρωτοβουλίας πρέπει να δούμε πιο βαθιά και εκεί υπάρχει η ανάγκη του Έλληνα πολίτη να εκφραστεί, αν ακουστεί δημοκρατικά, να μπορέσει να ονειρευτεί, να νοιώσει ίσος με όλους και όχι σκύλος των προνομιούχων, να νοιώσει ισότητα και αδερφοσύνη. Και αυτό το μήνυμα πλανιόταν στον αέρα των συγκεντρώσεων. Και θα ρωτήσω τους φίλους άπιστους. Πόσον καιρό έχουν να δουν μια συγκέντρωση όπου
  • Δεν υπάρχει κομματικό καπέλωμα
  • Βλέπει οικογενειάρχες με τα παιδιά τους και ηλικιωμένους
  • Δεν υπάρχει παρουσία αστυνομικών
  • Δεν υπάρχουν συγκρούσεις
  • Υπάρχει διάλογος και προτάσεις
  • Δεν υπάρχει διοργανωτής, όλοι είναι ίσοι

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

Με λένε Λυδία


από Σοφία Λιάνη

Mε λένε Λυδία και είμαι σχεδόν 10 χρονών. Ο δάσκαλός μου μας είπε να γράψουμε μια έκθεση για το πως αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο στον οποίο ζούμε; Και εγώ βαριέμαι να γράψω, αλλά η μαμά με έστειλε στο δωμάτιο μου και μου είπε να μη βγω έξω αν δεν έχω τελειώσει την έκθεσή μου και εγώ της είπα ότι αυτά είναι φασιστικές μέθοδοι μιας άλλης εποχής αντιπαιδαγωγικής, κάπου την άκουσα αυτήν την έκφραση και τη σημείωσα γιατί μ’αρέσουν οι πολύπλοκες φράσεις, αλλά η μαμά με κοίταξε αγριεμένα και είπα να υποχωρήσω.

Και τώρα κάθομαι στο γραφείο μου και κοιτάω μια φωτογραφία από το καλοκαίρι, και ξαφνικά πεθύμησα πολύ τη θάλασσα και θα ήθελα να κολυμπήσω, και να τρέξω πάνω στην άμμο παρέα με τους φίλους μου, αλλά πρέπει να γράψω τις σκέψεις μου. Δεν τους καταλαβαίνω αυτούς τους μεγάλους με τις πολύπλοκες απαιτήσεις τους και τους δαιδαλώδεις συνειρμούς τους, και αυτό κάπου το διάβασα σ’ένα βιβλίο της θείας μου που είναι καθηγήτρια και μου άρεσε και αυτή η έκφραση!!!!!!!!!!

Ε!!!!!! λοιπόν θα γράψω την εργασία μου χρησιμοποιώντας και εγώ ξύλινη γλώσσα με όλες τις φράσεις που έχω σημειώσει. Απ΄ότι καταλαβαίνω ξύλινη γλώσσα είναι όταν συγκεντρώνονται οι μεγάλοι και μιλάνε για αναδιάρθρωση του χρέους και υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας που έκανε κάποιος Jeffry και πολλά άλλα ακατανόητα που κάνουν τη θεία μου έξαλλη και φωνάζει και μιλάει για λαϊκή εξέγερση. Και ο μπαμπάς μου φαίνεται πολύ θυμωμένος, αλλά μπροστά μου χαμογελάει και όταν τον ρωτάω για τις διακοπές το καλοκαίρι με φιλάει και μου λέει θα δούμε πριγκηπέσα μου. Νομίζω ότι κάτι τον προβληματίζει έντονα και αυτόν και τη μαμά μου που και αυτή καθηγήτρια είναι και έρχεται κάθε μέρα σχεδόν, θυμωμένη από το σχολείο και μας φωνάζει με το παραμικρό και ο μπαμπάς, της λέει να μην ξεσπάει στα παιδιά…..

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Γυναίκα


Σαγηνευτική, παροιμιώδης,
ευωδιάζει γιασεμί
και ξεχειλίζει μέλι.
Μέλι μυρωδάτο και πηχτό
πηγάζει από την κάθε κίνηση,
το άγγιγμα, την εκπνοή.
Πηχτό και κολλάει πολλές φορές,
στο δέρμα μου,
και λιώνει.
Κολλάει και φεύγει δύσκολα.
Είναι βαρύ, της γυναίκας το μίλημα...

Δεν είναι για λιπόψυχους και άνιωθους,
μήτε για ανέμελους της άνοιξης
είναι για τους μαζοχιστές που ηδονίζονται
όταν φουντώνει η παλίρροια...

Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

2011 ,μια αμφιλεγόμενη χρονιά

από Σοφία Λιάνη


2011…Xρονιά αμφιλεγόμενη, μυστήρια, γεμάτη από κρυμμένα μυστικά και επώδυνες εκπλήξεις λένε….. Και το φως τι κάνει; Η μέρα που ξημερώνει και αφήνει ευκαιρίες για να αγκαλιάσεις αυτά που αγαπάς, να χωθείς στα όνειρά σου και να τα πραγματοποιήσεις, παρέα με ξωτικά ,αγγέλους, μάγισσες, δαίμονες, θύελλες και μελωδία. Μια μελωδία που θα εναλλάσσεται με την παραπονιάρικο ήχο της Jazz και το θρίαμβο που σκορπίζουν αλαζονικά οι νότες στη Συμφωνία του Νέου κόσμου του Dvorjak.

Ξεπουλάνε τη χώρα μας, καταπατάνε τον πολιτισμό μας, ματώνουνε την καρδιά μας δοσίλογοι και εφιάλτες, παγώνουν το χαμόγελο στο πρόσωπο, σκοτώνουν τους μύες της έκφρασης και αφήνουν ένα άχρωμο μειδίαμα στα χείλη μας.

Και εμείς, εγώ, εσύ, στρατιωτάκια αναλώσιμα σε κάποιο παιχνίδι επιτηδείων δράκων, σχολιάζουμε παροδικά τα γεγονότα και συνεχίζουμε μέχρι να έρθει ένας τεράστιος μετεωρίτης με φόρα και συντριβεί πάνω στο κεφάλι μας. Και τότε δεν θα υπάρχει πια φως, τα πρόσωπα θα γίνουν αόρατα, οι ψυχές θα παγώσουν σε ένα θανατηφόρο ρέκβιεμ και με απόγνωση θα διαπιστώσεις ότι η κίνηση μηδενίστηκε και εγκλωβίστηκες σε μια άγνωστη απειλή. Δε θα μπορείς να πιάσεις το χέρι αυτών που αγαπάς, να χωθείς στην αγκαλιά τους και να αναγεννηθείς από τη ζέση αυτής της ένωσης, θα προσπαθείς να φωνάξεις, να ουρλιάξεις για να σωθείς από το χάος. Αλλά στο κενό ο ήχος χάνεται μαζί με την ελπίδα. Αιώνια φυλακισμένος σε έναν χώρο με λευκούς τοίχους. Σενάριο τρόμου ή μήπως η επερχόμενη απειλή που πρέπει να εμποδιστεί πάση θυσία;

Και τα μικρά καθημερινά πράγματα θα φαντάζουν σμαραγδένια διαμάντια σε μια χαοτική μαύρη τρύπα.

Το εγώ μονολογεί και σκέφτεται τρομοκρατημένο: Δεν θα μπορώ να κολυμπήσω ξανά στη μεγάλη μου ερωμένη τη θάλασσα, να περπατήσω στα μαγευτικά σοκάκια της άνω πόλης και να αντικρίσω το ηλιοβασίλεμα, να αναπολήσω αγάπες που φύγανε και όνειρα που καταστρατηγήθηκαν. Ούτε την πολυτέλεια της κατάθλιψης και της μιζέριας δεν θα έχω. Συνειδητοποιώ ότι η θλίψη και τα δάκρυα είναι προνόμιο μιας πλούσιας καρδιάς, προσκυνώ το προνόμιο να υγραίνουν τα μάτια σου από κάθε τι που σε αγγίζει και μέσα σ’αυτό τον Αρμαγεδώνα διαπιστώνω αλήθειες που ζούσαν δίπλα μου και εγώ περιφρονούσα γιατί ήταν πολύ απλές για να καταδεχτώ να ασχοληθώ μαζί τους. Δέσμια σε ματαιοδοξίες και παρφουμαρισμένους σκοπούς θα εκλιπαρώ να ξαναδώ το χαμόγελο των παιδιών μου, τη ζεστασιά από το βλέμμα των φίλων μου, ένα άγγιγμά τους και μια ζεστή, σφιχτή αγκαλιά που κλείνει μέσα της όλη τη σοφία του κόσμου, την ποίηση και τη μουσική που ύμνησε με μια περήφανη συστολή τη ζωή, το χαμόγελο που γιγαντώνεται σε γέλιο και απογειώνεται πανεύκολα, διαπερνάει τα γήινα σύνορα και διασκορπίζεται στο σύμπαν, αιχμαλωτίζοντας όλους τους γαλαξίες και τα νεογέννητα αστέρια. Εκτός και αν…………. .

Το εσύ χάνεται στις δικές του σκέψεις και φόβους!!! Το εγώ και το εσύ, παραμερίζοντας το κράτος του πανικού, την πρώτη επίπλαστη αλλά κυρίαρχη εντύπωση στο συναίσθημα, μπορούν να γίνουν παντοδύναμα. Να κάνουνε γιουρούσι στη δεδομένη κατάσταση όχι σαν θαυματοποιοί ή αλχημιστές, αλλά διαλέγοντας το σωστό μονοπάτι, κουβαλώντας τα σωστά όπλα.

Θα νικήσουμε τα τέρατα, οφείλουμε να τα νικήσουμε. Μία είναι η ιερή λύση που θα δείξει το μονοπάτι της σωτηρίας, της προσωπικής λύτρωσης. Κρύβεται στη λέξη “αγάπη” και έχει άπειρους συνδυασμούς να προτείνει για να διώξει τον υποτιθέμενο μετεωρίτη. Γιατί από μια πτώση δεν άρχισαν όλα, ή μάλλον από μια κατάπτωση που κατέληξε σε έκπτωση και σε τελικό ξεπούλημα των αξιών;

Και ερχόμαστε στο εμείς. Εμείς όλοι, ένας μυθικός στρατός από ζωή και αλήθεια έχουμε τη δύναμη να σπάσουμε κατεστημένα χρόνων, να θεμελιώσουμε τις ανάγκες μας μέσα από χαμένα ιδανικά, να απαιτήσουμε και να διεκδικήσουμε το μέλλον μας διαδηλώνοντας ειρηνικά παρέα με τις μελωδίες των μεγάλων μουσικών που αναστήθηκαν σε τούτο το χώμα. Εμείς θα είμαστε το ανίκητο τάγμα των αθανάτων που θα ξαναφέρουν στο φως αυτό που εκείνοι έθαψαν στο σκοτάδι και μάτωσαν την καρδιά μας, παγώνοντας και κατακρεουργώντας το όνειρο. Εμείς θα φωνάξουμε τόσο δυνατά και η φωνή μας θα τεμαχίσει ότι μας πληγώνει και αιμορραγεί τον τόπο τούτο, τη ζωή μας και θα είμαστε ο ιερός λόχος που θα γυρίσει ειρηνικά το χρόνο στην πανδαισία της κάθαρσης. Και όλοι αυτοί που τόλμησαν να παίξουν με την ελληνική ψυχή, με την παγκόσμια ψυχή θα βυθιστούν σε ασύλληπτα τάρταρα και καμιά διέξοδος διαφυγής δεν θα υπάρξει ξανά για αυτούς.

Πως εμείς θα καταφέρουμε αυτή την κοσμογονία; Θα το βρούμε τον τρόπο αφού σκύψουμε ειλικρινά μέσα μας, πετάξουμε τα ζιζάνια που επωάζουν από την επιρροή τους και προσδιορίσουμε με δύναμη και αυτοπεποίθηση την ανθρώπινη ταυτότητά μας. Αρκεί να βρούμε τη δύναμη να κοιτάξει ο ένας τον άλλο στα μάτια, απλώσει το χέρι του και σχηματίσει αυτή την τεράστια γροθιά που θα κονιορτοποιήσει όλα τα καρκινώματα. Μπορούμε και έχουμε τη δύναμη να γίνουμε οι παντοδύναμοι διώκτες του κακού. Μπορούμε να εξαφανίσουμε το σαράκι που κατατρώει τις σκέψεις μας…….. Να μια καλή σκέψη. Να αρχίσουμε σιγοτραγουδώντας Χατζιδάκι με φόντο το Ιmagine του Johnn Lennon. Είμαστε φορείς ενός ασύλληπτου γονιδίου που μπορεί με έναν μοναδικό τρόπο να συνθλίψει τέρατα και να δημιουργήσει εκεί που οι άλλοι έχουν δεδομένη την ήττα και αρχίζουν την άτακτη φυγή. Η ιστορία μας σε κάθε της σελίδα της καταδεικνύει αυτή την θαυμαστή ικανότητα. 


Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

Όλα είναι σχετικα...

Ναι όλα είναι σχετικά , χαίρω πολύ, αλλά ως ποια έννοια; Αυτό που καταλαβαίνουμε είναι ότι το σύστημα αξιών μας και τα πάντα δηλαδή βασίζονται σε μια συγκριτική κλίμακα των ικανοτήτων/ιδιοτήτων του συνόλου του πληθυσμού. Έτσι επέρχεται και η αξιολόγηση. Λογικό φυσικά αφού δεν υπάρχει σταθερό σημείο αναφοράς στον άνθρωπο. Αναπάντεχα θα κριθείς σε σχέση με τον μέσο όρο και με τα άκρα για να πάρεις και εσύ τη θέση σου στη συγκριτική κλίμακα. Για την ακρίβεια είναι τόσο σχετικά που η ζωή μας εξαρτάται πολύ περισσότερο από το ρεύμα των καιρών και της μάζας απ' όσο θα θέλαμε/ελπίζαμε. Ακόμα και οι επιθυμίες μας και ανάγκες μας προκύπτουν σχετικά γιατί συγκρίνουμε με το τι θα μπορούσαμε να έχουμε-δηλαδή τι έχουν οι πλούσιοι για την κοινωνία μας άνθρωποι. Συγκρίνουμε πάντα με αυτή την προυπάρχουσα από μας συγκριτική κλίμακα και τη διαμορφώνουμε  με τον καιρό. Ως αυτήν την έννοια ο άνθρωπος είναι πολύ εξαρτημένος από αυτήν την κλίμακα και είναι πολύ δύσκολο να θέσει σταθερό σημείο αναφοράς, εφόσον είναι μέρος την κοινωνίας. Είναι σχεδόν αδύνατο να αποδεσμευτείς εκτός και αν αποσχιστείς από την κοινωνία. Φυσικά αυτό δεν είναι κάτι μεμπτό, και είναι ο μόνος τρόπος αξιολόγησης μιας κοινωνίας. Όμως ας μην έχουμε αυταπάτες του στυλ "Δεν με νοιάζει να είμαι πρώτος, εγώ θέλω απλά να είμαι καλός για τον εαυτό μου" Τι θα πει καλος; Θα πει καλύτερος από το μέσο όρο. Άρα θες να είσαι καλύτερος από την μεγαλύτερη μερίδα ανθρώπων, σε όποιο επίπεδο και αν είναι αυτοί. Και αυτό για να μπορείς να καταταχθείς σε αυτήν τη συγκριτική κλίμακα πάνω από τη μέση και να γνωρίσεις αναγνώριση από το κοινωνικό σύνολο. Ουσιαστικά ναι είναι για τον εαυτό μας, εφόσον ο εγωισμός μας επιζεί μόνο με τη σκέψη ότι υπερέχουμε των περισσότερων σε κάποια δεξιότητα και ότι επικροτούμαστε γι' αυτό. 


Ίσως ακούγονται αυτονόητα όλα αυτά περι σχετικότητας αλλά υπάρχουν πολλές όψεις που μπορείς να κάνεις μια σκέψη. Για παράδειγμα σκέφτηκα τούτο το περίεργο μια μέρα. Ξέρετε αυτούς τους ανθρώπους που γεννιούνται χωρίς άκρα, ας πούμε χωρίς πόδια και υποφέρουν και περνάνε πολύ δύσκολες στιγμές; Γιατί υποφέρουν αυτοί οι άνθρωποι; Όχι επειδή είναι γραμμένος κανόνας πουθενά ότι είναι κακό να μην έχεις πόδια. Άλλα επειδή δεν μπορούν να ενσωματωθούν στην κοινωνία. Εφόσον η κοινωνία έχει πόδια, έχει φτιάξει τα πάντα, τον τρόπο που ζει και χειρίζεται καταστάσεις για ανθρώπους με πόδια. Γι' αυτό οι διαφορετικοί άνθρωποι νιώθουν ξεκομμένοι. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ακόμα κι αν είχαμε τις τέλειες εγκαταστάσεις για ατομα χωρίς πόδια ώστε να μην έχουν κανένα πρακτικό πρόβλημα, θα αισθάνονταν πάλι μειονεκτικά στην σύγκριση με το τι θα μπορούσαν να κάνουν , βλέποντας τους άλλους, και τι στερούνται τώρα. Τώρα υποθετικά σε ένα σύμπαν όπου οι άνθρωποι δεν είχαν από φυσικού πόδια, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα γιατί θα βρίσκαμε άλλους τρόπους να επιβιώσουμε και να χτίσουμε την κοινωνία μας και ποτέ σε αυτήν την υποθετική πραγματικότητα δεν θα αισθανόταν κάποιος άσχημα που δεν έχει πόδια. Όπως δεν αισθανόμαστε εμείς άσχημα που δεν έχουμε 4 χέρια. Αν όμως οι άνθρωποι είχαν κανονικά 4 χέρια, ένας άνθρωπος της κοινωνίας μας θα αισθανόταν ανάπηρος και αποκομμένος με μόνο 2 χέρια. 

Το ίδιο συμβαίνει και με τις άλλες ιδιότητες-ταμπέλες της κοινωνίας. Εφόσον οι ανάγκες για επιβίωση πληρούνται, οι χαρακτηρισμοί φτωχός και πλούσιος είναι επίσης σχετικοί μεταξύ τους. Και κάποιοι άνθρωποι νιώθουν την μιζέρια του να είσαι φτωχός και την ευδαιμονία του να είσαι πλούσιος επειδή ακριβώς υπάρχουν άνθρωποι στην άλλη πλευρά του άξονα. (Δεν μιλάω για τους πολύ φτωχούς ανθρώπους που δεν έχουν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες). Σκεφτείτε το εξής: Αν ένας τύπος με 2 σπίτια και 2 αυτοκίνητα ζούσε σε μια κοινωνία που ο μέσος άνθρωπος είχε 5 σπίτια και 5 αυτοκίνητα, θα αισθανόταν πάλι φτωχός και θα απαιτούσε αυτό που έχει ο μέσος όρος τουλάχιστον, γιατί θα αισθανόταν αδικημένος (δηλαδή 5 σπίτια). Γιατί δηλαδή οι περισσότεροι έχουν παραπάνω από ότι εγώ; Άμα αυτός ήταν στην κάτω πλευρά του άξονα, δηλαδή δεν υπήρχαν πολλοί πιο φτωχοί θα έκαναν και επανάσταση έναντι των πιο πλούσιων με τα άπειρα σπίτια, παρόλο που οι βασικές τους ανάγκες θα καλύπτονταν. Όχι εννοείται πως δεν παραλληλίζω τους πραγματικά φτωχούς που επαναστατούν με αυτήν την περίπτωση, απλά θίγω τη φύση του ανθρώπου. Η οποία φύση είναι να ετεροπροσδιορίζεται από το δυνατότερο κοινωνικό ρεύμα και να αξιολογείται με βάση αυτό.