Στις 25 Μαϊου είχε ήδη διαδοθεί με ταχείς ρυθμούς το κίνημα των αγανακτισμένων μέσω του μέσου κοινωνικής δικτύωσης facebook. Αντίστοιχο με το ισπανικό θα διαδήλωνε ειρηνικά σε πολλές πόλεις της Ελλάδας για να αλλάξει η τωρινή κατάσταση. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ο μέσος Έλληνας πολίτης και όχι κάποιοι συνδικαλιστές, έγινε ένα και έβαλε στην άκρη τις διαφορές του. Οι καχύποπτοι πολλοί, οι μηδενιστές ακόμη περισσότεροι, αλλά ίσως αν αυτοί οι άνθρωποι πήγαιναν να ρίξουν μια ματιά, και έβλεπαν τις όμορφες εικόνες που είδα και εγώ να άλλαζαν κάπως τη γνώμη τους. Γιατί άσχετα με το κίνητρο αυτής της πρωτοβουλίας πρέπει να δούμε πιο βαθιά και εκεί υπάρχει η ανάγκη του Έλληνα πολίτη να εκφραστεί, αν ακουστεί δημοκρατικά, να μπορέσει να ονειρευτεί, να νοιώσει ίσος με όλους και όχι σκύλος των προνομιούχων, να νοιώσει ισότητα και αδερφοσύνη. Και αυτό το μήνυμα πλανιόταν στον αέρα των συγκεντρώσεων. Και θα ρωτήσω τους φίλους άπιστους. Πόσον καιρό έχουν να δουν μια συγκέντρωση όπου
- Δεν υπάρχει κομματικό καπέλωμα
- Βλέπει οικογενειάρχες με τα παιδιά τους και ηλικιωμένους
- Δεν υπάρχει παρουσία αστυνομικών
- Δεν υπάρχουν συγκρούσεις
- Υπάρχει διάλογος και προτάσεις
- Δεν υπάρχει διοργανωτής, όλοι είναι ίσοι
